وپدرش غير مؤمن باشد در الحاق أو بجد اشكال است وأحوط ندادن زكاة باوست ( مسألة 4 ) جايز نيست دادن سهم فقراء بولد زنا مطلقا ( مسألة 5 ) هر گاه غير مؤمن زكاة مالش را باهل مذهب خود داده ومؤمن شود كافى نيست وبايد دوباره بدهد بخلاف نماز وروزه كه موافق مذهب خود بجا آورده كه مجزى است وهم چنين حج هر چند چيزيكه در مذهب حق ركن باشد ترك كرده باشد بنابراصح بلى اگر زكاة خود را بمؤمن داده وايمان بياورد كافى است اگر چه أحوط اعاده آنست نيز ( مسألة 6 ) زكوتى كه بطفل يا ديوانه تمليك مىكند وقت دادن بولي نيت كند وانچه خودش صرف أو مىكند وقت صرف نيت كند ( مسألة 7 ) بعض علماء اشكال فرموده اند در دادن سهم فقراء بعوام از مؤمنين كه خدا يا پيغمبر يا بعضي امامان ( ع ) يا تمام آن بزرگواران را نشناسند مگر بزبان يا آنكه از أصول دين پنجگانه غير ألفاظ چيزى ندانند بلكه بعضي فرموده اند كه مجرد شناختن أسماء حضرات أئمة عليهم السلام كافى نيست ولابد است كه بداند هر كدام پسر كيستند پس معتبر است معرفت شخص امام وتميز از ديگران ودانستن ترتيب آن بزرگواران وهر گاه بخواهد بكسى زكاة دهد ونداند كه معارف پنجگانه را مىداند يا نه بايد فحص كند ومجرد اقرار اجمالي با سلام وايمان بس نيست ولكن اعتبار مذكورات مشكل است بلكه أقوى كفايت اقرار اجمالي است هر چند أئمة عليهم السلام را نداند چه رسد بأسماء اباء وترتيب آنها بلى معتبر است علم بصدق أو كه اثنى عشرى است وبمجرد دعوى اكتفا نكند وبا شك بايد فحص كند ( مسألة 8 ) اگر باعتقاد آنكه مؤمن است باو زكاة دهد وخلافش ظاهر شود أقوى عدم كفايت است " دويم " آنكه زكاة دادن باو أعانت برگناه نباشد وجايز نيست زكاة دادن بكسى كه صرف معصيت مىكند بخصوص در صورتيكه ندادن باو سبب شود كه از معصيت دست بر دارد وأقوى آن است كه در فقير علت ومرتكب نشدن معاصي وشارب الخمر نبودن معتبر نيست ودادن بفاسق ومرتكب كبائر وشارب الخمر جايز است در صورتيكه فقير ومؤمن باشند هر چند أحوط اعتبار آنهاست بلكه درخبرى از دادن بشارب الخمر منع وارد شده بلى در عامل عدالت معتبر است بنابر أحوط ودر مؤلفة قلوبهم ودر سهم سبيل ودرسهم بندگان عدالت معتبر نيست اگر چه در فقير معتبر بدانيم ( مسألة 9 ) بهتر آن است كه زكاة را با عدل فالأعدل وأفضل فالأفضل وأحوج فالأحوج دهند وبا تعارض جهات ملاحظه أهم فالأهم نمايند وان بحسب مقامات مختلف است